เครื่องคิดเงินรุ่นคำนวณเอง (อยู่ดี)

สัปดาห์ก่อน น้องภูมิมุดเข้าไปเล่นให้ห้องเก็บของ เอาที่รองรีดผ้ามากางเป็นเคาน์เตอร์ เอาของเล่นมาวางๆ แล้วก็เล่นเป็นร้านขายขนม เล็กก็เล่นไปกับเขา จากร้านปุปะง่ายๆ ก็เริ่มมีชื่อร้าน มีชุดพนักงาน มีอุปกรณ์อื่นๆ ในร้าน น้องภูมิวาดป้ายร้าน เขียนเมนู และก็ทำเงินกระดาษขึ้นมา เพื่อใช้เล่นซื้อขายจริงๆ เล็กก็เลยคิดว่าร้านนี้น่าจะต้องการเครื่องคิดเงินแบบแคชเชียร์บ้างแล้วหล่ะ (เพื่อเพิ่มความสนุกให้คนขาย ^^)

พอเล็กถามน้องภูมิว่าต้องการเครื่องคิดเงินของแคชเชียร์แบบที่ในร้านขายของเขามีไม๊ น้องภูมิได้ยินก็กระโดดตัวลอย ส่งเสียงบอกเอาคร้าบ..บ… ^^

ปลุกปล้ำกันอยู่พักใหญ่เราก็ได้เครื่องคิดเงินหน้าตาอย่างนี้ค่ะ (จริงๆ ทำไม่ยากเลย ที่ยากคือต้องทำแบบมีน้องภูริอยู่นุงนังนัวเนียด้วยนี่อ่ะสิ >.<)

cash_reg_01

วัสดุหลักๆ ที่เราใช้วันนี้มีเพียง กล่องรองเท้า (แบบฝาติดกับตัวกล่อง) กล่องซีเรียลและก็กาวcash_reg_02

เราเริ่มจากการหารูปแบบเครื่องคิดเงินจริงๆ ว่าต้องมีอะไรบ้าง จากนั้นก็ออกแบบว่าของเราจะมีอะไร ตรงไหน อย่างไร จากนั้นก็ลงมือทำ 

เล็กเจาะช่องด้านข้างกล่องเพื่อทำเป็นลิ้นชักใส่เงิน (กระดาษที่เจาะเก็บไว้ปิดหน้าลิ้นชักเพื่อความสวยงาม) และใช้กล่องกระดาษซีเรียลมาตัดทำเป็นตัวลิ้นชักค่ะcash_reg_04

ด้านในลิ้นชัก เราทำเป็นที่เก็บเงิน โดยตัดกระดาษแข็งมาติดเป็นที่กั้นแบ่งเป็นช่องๆ เพื่อแยกเก็บแบงค์กระดาษ (ตามจำนวนเงิน)cash_reg_05

น้องภูมิอยากให้มีก้านที่กดแบงค์เหมือนที่เขาเคยเห็นเครื่องคิดเงินของจริงที่ซุปเปอร์มาเก็ต เล็กก็เลยตัดกระดาษแข็งกว้างประมาณ 1 ซ.ม. ยาวประมาณ 15 ซ.ม. พับปลายด้านหนึ่งขนาดประมาณ 1 ซ.ม. พับ 3 ทบ แล้วทากาวติดให้เป็นรูปสามเหลี่ยม (ตามภาพด้านล่าง) พับปลายอีกด้านหนึ่งขนาดประมาณ 1 ซ.ม. เพื่อเป็นส่วนที่ทากาวติดกับกล่องcash_reg_06

ลิ้นชักด้านในสุดเล็กติดกระดาษแข็งเพื่อรั้งตัวลิ้นชัก (A) ไว้ไม่ให้หลุดออกมาเวลาที่ดึงเล่น และด้านในก็ตัดกระดาษแข็งมาติดไว้เป็นตัวหยุด (B) ไม่ให้ลิ้นชักผลุบเข้าไปเวลาที่ดันกลับcash_reg_07

ส่วนฝากล่องเล็กยกให้เอียงลาด ด้วยการติดกระดาษอย่างนี้ค่ะcash_reg_03

ระหว่างที่เล็กประกอบส่วนหลักๆ น้องภูมิก็จะช่วยประกอบส่วนย่อยๆ และทำหน้าปัดปุ่มเครื่องคิดเงิน (ช่วยแม่ทำได้แล้ว :D)cash_reg_08

น้องภูมิอยากให้มีช่องที่สลิปใบเสร็จออกมาด้วย เล็กเลยเจาะช่องเล็กๆ ด้านบนผากล่อง แล้วลองหาดูว่าจะใช้อะไรมาเป็นตัวตัดกระดาษได้บ้างที่ใช้เล่นได้และจะไม่บาดมือหนุ่มน้อย รื้อไปรื้อมาก็ได้แผงฟันแหลมๆ ของกล่องกระดาษฟอยด์ (ใช้ได้ดีกับกระดาษบางๆ นะคะ)cash_reg_09

ส่วนกระดาษสลิป เล็กตัดกระดาษนิตยสารให้น้องภูมิเอามาต่อให้ยาวๆ แล้วม้วนติดกับหลอดกาแฟ จากนั้นใช้ตะเกียบไม้สอดเข้าไปในหลอดกาแฟแล้วนำไปเกี่ยวกับเชือกที่ติดไว้ในกล่องcash_reg_10

สอดกระดาษลอดตามช่องที่เจาะไว้ เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จค่ะ :Dcash_reg_11

แม่แถมที่ยิงบาร์โค้ดให้ด้วย พอดีที่บ้านมีแท่งกระดาษ (กันกระแทก) อยู่หนึ่งอัน  ^^cash_reg_12

เจ้าเครื่องคิดเงินนี้ช่วยให้เราเล่นกับร้านขายขนมของภูมิได้สนุกมากขึ้นจริงๆ ค่ะ แม้ว่าการคิดเงิน บวก ลบ ราคาของและจำนวนเงินที่ต้องทอนลูกค้า น้องภูมิก็ยังคงต้องใช้กระดาษทดเลขอยู่เหมือนเดิม ^^ แต่มันช่วยให้ร้านของเขามีอะไรๆ ให้เล่นออกท่าออกทางมากขึ้น แถมยังเป็นของเล่นที่เขาทำมันขึ้นมาได้เอง (กับแม่) น้องภูมิก็ดูจะมีความสุขและภูมิใจอยู่ไม่น้อยทีเดียวcash_reg_13

เช้าวันรุ่งขึ้นน้องภูมิถึงกับบอกว่า อยากจะเก็บร้านของเขาไว้ตลอดไป (ซอกในห้องเก็บของที่เขาใช้ทำเป็นร้านอยู่หน่ะค่ะ) งานนี้ท่าทางเราคงจะโดนยึดพื้นที่ยาว :D

dash* ร้านของน้องภูมิชื่อว่า “777” (มีที่มาจากถุงกระดาษร้าน TinTin Shop ที่เราเอามาทำเป็นถุงใส่ขนมตอนที่เริ่มเล่นกัน)

* ของที่ขายในร้านก็จะมีตั้งแต่ขนม เครื่องดื่มและอาหารเบาๆ มีทั้งแบบนั่งทานที่ร้านและส่งถึงบ้านด้วย ^^

* ที่ร้านจะมีหนังสือเอาไว้ให้เด็กๆ (​น้องภูริ) ด้วยค่ะ “เด็กๆ จะได้ไม่ยุ่ง” เจ้าของร้านเขาบอกว่าอย่างงั้น >.<

* ลูกค้าจะได้รับบัตรสะสมแต้ม (ขนาดหย่าย..ย..มาก..ก..) เพื่อใช้สะสมทุกครั้งที่มาซื้อของที่ร้าน :D

* มีเมนูพิเศษเฉพาะวัน และโปรโมชั่น เช่น ซื้อ 1 แถม 1, ซื้อ 2 แถม 3 ^^’dash

cash_reg_14

ฟอยล์ดักแด้ กระดุ๊บๆ

เล็กจำได้ว่าตอนเด็กๆ เล็กเคยซื้อของเล่นหลอกเด็กที่มาขายอยู่หน้าโรงเรียน เป็นกล่องไม้ขีดที่ข้างในมีแคปซูลยาที่สามารถกลิ้ง ดุ๊บๆ กระโดดไปมาได้ (มีใครเคยเห็นไม๊คะ >.<) ด้วยความสงสัยว่าข้างในมีอะไรเล็กก็เลยซื้อมา เมื่อลองแกะเม็ดแคปซูลยาออกมาก็พบว่ามันมีลูกเหล็กเล็กๆ ใส่อยู่ จึงทำให้มันสามารถกลิ้งดุ๊บๆ ได้ เป็นของเล่นที่แปลกดีสำหรับเล็กตอนนั้น เคยคิดอยากจะทำให้ลูกเล่นเหมือนกันค่ะ แต่ไม่กล้าใช้แคปซูลยากลัวว่าเกิดเล่นๆ อยู่แล้วนึกแผลงเอามาใส่ปากมันจะยุ่ง >.<

พอดีว่าตอนนี้ที่บ้านมีลูกแก้วเยอะมากเพราะเราชอบทำรางลูกแก้วเล่นกัน เล็กเลยอยากจะลองเอาลูกแก้วมาทำตัวดุ๊บๆ ดูบ้าง จำได้ว่าเคยเห็นเว็บต่างประเทศเว็บนึง เขาทำเป็นโครงกระดาษแล้วใส่ลูกแก้วลงไป แต่เล็กจำไม่ได้ว่าชื่อเว็บอะไร ลองพยายาม search หาแพทเทิร์นของโครงกระดาษ แต่หาเท่าไหร่ ก็หาไม่เจอ สุดท้ายจับผลัดจับผลูไปเจอวิธีที่ง่ายกว่ามาก.ก..เลยค่ะ ^.^

อุปกรณ์
• กระดาษฟอยล์ แบบที่ใช้ทำอาหาร ขนาดประมาณ 6×6 ซ.ม.
• ลูกแก้วขนาด เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 ซม. (1 ลูก: 1 อัน)
• แก้วน้ำหรือโหลแก้ว เนื้อหนา ทรงกว้างๆ หน่อย

วิธีทำ
วางลูกแก้วลงบนกระดาษฟอยล์ แล้วม้วนเป็นทรงกระบอก (ภาพที่ 1-2)
• กดฟอยล์ปิดหัว-ท้าย (ภาพที่ 3-4)
• ใส่กระดาษฟอยล์ที่ม้วนลูกแก้วแล้วลงในแก้ว (ภาพที่ 5)
• เขย่าให้ทั่ว ประมาณ 2-3 นาที (ภาพที่ 6)

เสร็จแล้วเราก็จะได้เจ้าดักแด้ตัวกลมป่องจ๊ะ  ^__^

ลองทำซัก 2-3 ตัว เอาลงไปกลิ้ง ในกะละมังจะดูตลกมากๆ เลยค่ะ น้องภูมิบอกว่า มันกำลังเล่นวิ่งไล่จับกัน ลองดูนะคะ :D


* กระดาษฟอยล์ เล็กลองใช้กระดาษห่อช๊อคโกแลตมาทำก็ได้เหมือนกันนะคะ
** ของเล่นชิ้นนี้มีลูกแก้วเป็นส่วนประกอบ ไม่เหมาะกับเด็กเล็กๆ และการเล่นควรอยู่ในความดูแลของผู้ปกครองนะคะ
*** วีดีโอวิธีทำที่เล็กไปเจอมาค่ะ

ทิ้งไม่ลง.. จงกลายเป็นของเล่น! ^^

แม่เล็กเป็นคนช่างเก็บและช่างทิ้งในเวลาเดียวกันครับ คือถ้าของเหลือใช้อะไรที่ดูแล้วน่าจะมีประโยชน์ได้อีกแม่เล็กก็จะเก็บ แต่ถ้าคิดดูแล้วว่าเก็บไปก็คงไม่ได้ใช่แน่ๆ แม่เล็กก็จะทิ้งทันที สัปดาห์ที่แล้วเราแกะกล่องที่ห่อชิ้นส่วนของตู้เสื้อผ้าออกมา มีกล่องกระดาษเล็กๆ อยู่ 2-3 ใบที่อยู่ในสภาพดี แม่เล็กเลยแยกออกไปวางไว้ที่มุมห้อง… ขอเวลาคิดก่อนว่าจะเก็บหรือจะทิ้งดี

วันก่อนน้องภูมิหยิบเจ้ากล่องชิ้นยาวมาเดินส่องเล่น เป็นกล้องส่องดูดาว โฉบไปโฉบมา แม่เล็กเลยคิดออกว่าจะเอามาทำอะไรดี ^^

แม่เล็กหยิบเจ้ากล่องนั้นขึ้นมาตัดปลายเป็นมุมเฉียง แล้วใช้แกนทิชชู่มาทากาวติดเป็นฐานยก และบอกน้องภูมิว่านี่เป็นอุโมงค์ปล่อยรถนะ ทีแรกน้องภูมิก็งงๆ ครับ แต่พอแม่เล็กเล่นให้ดู…การแข่งขันรถทางยาวชิงแชมป์เปี้ยนของเราก็เริ่มขึ้น :D

ระหว่างการเล่น เราก็จะเดากันว่า รถคันไหนจะไปได้ไกลที่สุด โดยดูจากสมรรถนะ (รูปทรงและน้ำหนัก) และคอยลุ้นกันว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน

หลังจากลองปล่อยให้รถวิ่งออกจากอุโมงค์ส่งรถของเราได้ 2-3 คัน น้องภูมิก็บอกว่าต้องมีเส้นชัยด้วย เพื่อให้สมจริง 5555+ ธงที่เส้นชัยของเราก็ถูกทำขึ้นมาจากปากกาและกระดาษที่อยู่ข้างๆ ตัว พร้อมเปิดการแข่งขันใหม่ได้ใน 1 นาที :D

เราเอารถเล็กๆ ทุกคันที่มีอยู่ในบ้านมาลงสนาม ไม่ว่าจะเป็นรถไฟ รถดับเพลิง หรือแม้แต่ฟอร์คลิฟท์ ^^” คันไหนวิ่งไม่ดี ไม่มีแววก็จะถูกคัดออก คัดจนเหลือ 5 คันสุดท้ายที่จะได้เข้าชิงชนะเลิศ และผู้ชนะของเราในวันนี้ก็คือ Big Engine (คันสีเหลืองทองที่มีเครื่องเกินออกมาจากด้านหน้ากระโปรงรถหน่ะครับ) เอาชนะรถแข่งสีเหลืองคันใหม่ของภูมิ – Speedy 20 (ที่ก็ว่าวิ่งแจ๋วแล้ว) ไปได้อย่างขาดลอย

หากที่บ้านมีกล่องกระดาษเหลือใช้อย่างนี้ และยังไม่อยากจะทิ้งลองเอามาทำเล่นกันดูนะครับ :D

⥼ ใครแวะมาอ่านแล้วอย่าลืมกดปุ่ม Like ข้างล่างเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ ^ ^ ⥽

จรวดหลอด Saturn V..4..3..2..1.. ฟูวิ้ว.ว..ว์..

สวัสดีค่า.า.า.า.า… ^^  หลังจากที่เล็กหลุดโค้งไปกับเรื่องยุ่งๆ ซะนาน.น.น.น…. ในที่สุดวันนี้ก็ได้มานั่งเขียนเรื่องเล่นๆ กันบ้างแล้วนะคะ :D

ช่วงหลังๆ เล็กไม่ค่อยได้ทำของเล่นบ่อยนัก เพราะน้องภูมิเข้าโรงเรียนแล้ว วันธรรมดาเราก็จะมีเวลาเล่นกันช่วงเย็นๆ ไปจนถึงก่อนเข้านอน และช่วงเวลานั้นก็ดูเหมือนจะมีหลายอย่างเหลือเกินที่น้องภูมิอยากเล่น ให้เวลาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอเลยค่ะ ^^’

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาน้องภูมิยืมหนังสือเด็กเรื่อง “On the  Moon” มาจากห้องสมุด (ไม่ใช่เล่มที่เห็นในรูปนะคะ เล่มนั้นเป็นของที่บ้านชื่อหนังสือ “Little Book of Our World” ค่ะ) ในหนังสือเด็กเรื่อง On the  Moon จะเป็นเรื่องปฏิบัติการของนาซ่าบนดวงจันทร์ ด้วยจรวด SATURN V (อ่านว่า Saturn five นะคะ) เนื่องเรื่องง่ายๆ อ่านสนุกค่ะ น้องภูมิให้อ่านให้ฟังเกือบทุกคืน อาจจะเพราะมี SATURN V จรวดที่น้องภูมิรู้จักดี เป็นตัวเอกด้วยเลยชอบมากเป็นพิเศษ ^^

*SATURN V เป็นจรวดที่ยาวและมีน้ำหนักมากที่สุดที่นาซ่าเคยส่งไปใช้ปฏิบัติการระหว่าง ค.ศ.1967-1973 ตลอดปฏิบ้ติการ Apollo และ Skylab นาซ่าได้ส่ง Saturn V ขึ้นไปอวกาศทั้งหมดถึง13 ลำ

ตอนที่เราอ่าน “On the  Moon” กัน เล็กก็นึกถึง “จรวดหลอดกาแฟ” ของเล่นง่ายๆ ที่เคยเห็นผ่านตาเมื่อนานมาแล้ว คิดว่าเหมาะมากๆ เลยค่ะที่เราจะเอามาจำลอง SATURN V เล่นกัน ^^

อุปกรณ์
1. กระดาษ A4 ตัดให้ได้ขนาด 15 x 6 cm. 1 แผ่น
2. Post-it (ขนาด 1” x 3” หรือขนาดอื่นมาประยุกต์ใช้)  3 แผ่น
3. ไม้จิ้มฟัน 1 อัน
4. ดินน้ำมันปั้นน้อยๆ 1 ก้อน (เล็กใช้ดินโพลีเมอร์นะคะ พอดีที่บ้านมีอยู่แล้วค่ะ)
5. หลอดกาแฟ 2 อัน (หลอดงอได้เอาไว้ใช้ตอนเล่นค่ะ)
6. กาว
7. ดินสอไม้ หรือวัสดุแท่งกลมๆ ขนาดใกล้เคียงดินสอ
8. ปากกาสำหรับเขียนตกแต่ง

วิธีทำส่วนลำตัวจรวด
• นำกระดาษ A4 มาพันม้วนรอบดินสอเป็นแนวเฉียงจนสุดกระดาษ จากนั้นทากาวปิดปลาย
• ดึงดินสอออก จะได้แท่งกระดาษทรงกระบอกค่ะ (รูปที่ 3)
• ตัดปลายหัว-ท้ายออก ให้เหลือความยาวประมาณ 9 cm. จะได้ตัวจรวดค่ะ (รูปที่ 6)
*ขั้นตอนนี้ใครจะใช้หลอดกาแฟแท่งใหญ่ๆ มาใช้แทนเลยก็ได้เหมือนกันค่ะ

• ตัดหลอดกาแฟให้ได้ความยาวประมาณ 2.5 cm.
• ใช้ดินน้ำมันเป็นตัวยึดหลอดกาแฟเข้ากับจรวดที่เป็นแท่งกระดาษ (รูปที่ 8) ใช้นิ้วแต่งดินน้ำมัน
• หักยอดแหลมของไม้จิ้มฟันมาติดที่ส่วนปลายสุดของจรวด โดยใช้ดินนำ้มันยึด (รูปที่ 10-11) ถ้าทำให้น้องเล็กๆ เล่น อาจจะไม่ต้องติดไม้จิ้มฟันก็ได้นะคะ
• ใช้นิ้วปั้นแต่งดินน้ำมันจะได้ออกมาเป็นรูปที่ 12 ค่ะ

ต่อไปก็ตกแต่งส่วนปีกด้านล่างของจรวด
• นำกระดาษ Post-it (ทั้ง 3 แผ่นติดกันเลยนะคะ) มาตัดข้างที่เป็นกาวออกประมาณ 0.5 cm. (รูปที่ 13)
• จากนั้นตัดเป็นแนวเฉียงตามรูปที่ 14 (ในรูปข้างที่เป็นกาว อยู่ทางซ้ายนะคะ)
• พับตามภาพที่ 15 แล้วดึงออกมาติดที่รอบฐานล่างของจรวด เป็นอันเสร็จค่ะ

เล็กเขียนตกแต่งลวดลายอีกเล็กน้อย และลองทำอีกลำโดยใช้ดินโพลีเมอร์สีดำมาทำเป็นปีกฐานล่าง จำลองแบบจรวด SATURN V ให้เหมือนมากยิ่งขึ้น (เอาใจน้องภูมิ ^^) คงไม่ต้องบอกนะคะว่าแม่จะได้คะแนนจากภูมิอีกมากแค่ไหน :D

วิธีเล่นก็แค่สวมจรวดลงที่ปลายของหลอดกาแฟ นับ 5..4..3..2..1….. แล้วเป่าให้สุดแรง :D
(ของเล่นชิ้นนี้มีปลายแหลม ต้องระวังไม่ให้เด็กๆ เป่าใส่หน้ากันนะคะ)

เจ้าจรวดหลอดกาแฟนี้สามารถประยุกต์ได้อีกตามจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์นะคะ ลอง google คำว่า “Straw Rocket” ดู ก็จะเจอรูปแบบและวิธีสร้างสรรค์อื่นๆ อีกเยอะเลยค่ะ

ภาพข้างบนเป็นจรวดฝีมือของน้องภูมิล้วนๆ เลยค่ะ :D

ระหว่างที่เล็กนั่งทำจรวดให้เขาอยู่ น้องภูมิก็มาง่วนๆ ป้วนๆ เปี้ยนๆ หยิบใช้อุปกรณ์ด้วย เห็นเล็กทำอะไรก็ทำมั่ง ปากก็พูดไป “ภูมิทำจรวดของภูมิ แม่ทำจรวดของแม่” เล็กก็ปล่อยให้เขาทำไป ไม่ได้สนใจอะไร (เพราะตั้งใจทำอันที่จะให้ลูกเล่นอยู่)

ซักพักก็ได้ยินน้องภูมิพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า “ของภูมิไม่ดีเลย.. มันไม่ดี” เล็กหันมาดูก็เห็นจรวดของเขา (อย่างในรูปเลยค่ะ) มันอาจจะไม่ได้สวยเนี้ยบเหมือนที่ผู้ใหญ่ทำ แต่ก็มีรายละเอียดครบเลยค่ะ แถมมีกระดาษระบายสีต่อเป็นไอพ่นด้วย >.<)b เล็กบอกลูกว่า “มันอาจจะไม่ง่ายสำหรับมือเล็กๆ ของภูมิที่จะทำของอย่างนี้ แต่ดูสิ…ลูกก็ทำได้…แม่ยังนึกไม่ถึงเลยตรงไอพ่นอ่ะ!!”

เล็กชื่นชมและให้กำลังใจลูกสำหรับผลงานที่เขาทำ ชี้ชวนให้ดูถึงรายละเอียดที่เขาควรจะภูมิใจ น่้องภูมิจากที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดก็เลยยิ้มออก จากที่จะขยำทิ้งก็เลยเก็บเอามาถือเล่นอย่างภาคภูมิใจ

ขอบคุณพระเจ้า… เมล็ดที่เราหว่านเริ่มผลิแล้วค่ะ ^^

*ใครแวะมาอ่านแล้วอย่าลืมกดปุ่ม Like ข้างล่างเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^ 

ร้านกล่องนม ขายขนมตามจินตนาการ

เล็กมีหนังสือนิทานที่มีรูปประกอบน่ารักๆ อยู่เล่มนึง ที่ซื้อมานานหลายปีแล้วตั้งแต่ยังไม่มีลูก จำได้ว่าตอนนั้นซื้อเพราะชอบลายเส้นและสไตล์ของภาพประกอบ พอมีน้องภูมิเล็กก็เอาไปเก็บรวมไว้ที่ชั้นหนังสือของลูก ตอนแรกไม่คิดว่าลูกจะชอบหรอกค่ะ เพราะภาพประกอบสีสันไม่ฉูดฉาดเหมือนหนังสือเด็กเล็ก แต่ผิดคาดค่ะ…น้องภูมิชอบเล่มนี้มากๆ เปิดดูบ่อยมาก จนตอนนี้ขอบหนังสือเปื่อยหมดแล้ว -“-หนังสือเล่มที่ว่านี้ชื่อ Fairy Shopping ค่ะ เนื้อเรื่องจะเป็นการพาไปเดินท่องเที่ยวบนถนน Silverbell ในเมือง Fairy ซึ่งเป็นถนนที่มีร้านค้ามากมาย เรียกได้ว่าเป็นแหล่งช้อปปิ้งของบรรดานางฟ้าและสิ่งมีชีวิตในเทพนิยายทั้งหลายเลยล่ะค่ะ ร้านค้าแต่ละร้านก็จะขายของแปลกๆ เช่น ร้านขายสัตว์เลี้ยงที่สัตว์จะเป็นผู้เลือกเจ้าของ, ร้านขายสารพัดปีก Fairy หรือ คาเฟ่น่ารักๆ ที่ขายคัพเค้กบินได้ เป็นต้นเวลาอ่านเล่มนี้กับน้องภูมิจะสนุกมากค่ะ เพราะเราจะอ่านกันไป เล่นกันไป จินตนาการต่อไปถึงสิ่งที่เหนือจริง สิ่งที่ไม่เคยเห็น สิ่งไม่เข้ากัน สิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ และนั่นทำให้น้องภูมิชอบเล่มนี้มากๆวันนี้เล็กลองเอากล่องนมที่เคยเก็บๆ ไว้มาตัดให้เป็นร้านค้าเล็กๆ เหมือนในหนังสือ Fairy Shopping กล่องที่เล็กใช้จะมีใบใหญ่ 1 ใบ และก็ใบเล็กอีก 3 ใบ (เล็กไม่ได้ลงรูปวิธีทำทั้งหมดนะคะ เพราะตอนที่ทำใบแรกๆ ตากล้องยังไม่ว่างมาถ่ายรูปให้อ่ะค่ะ :P)กล่องใบใหญ่ เล็กเอามาตัดทำเป็นร้าน 2 ชั้น โดยเจาะช่องด้านหลังกล่อง พับเข้าในตัวกล่องแล้วติดกาว จะได้เป็นพื้นของชั้นที่  2 ค่ะส่วนกล่องเล็กๆ เล็กก็จะเจาะช่องง่ายๆ เพื่อทำเป็นเหมือนร้าน (ซุ้ม) ขายของ ดูตามภาพเลยนะคะ
1 ร้านใช้เวลาทำประมาณ 5 นาที ทำได้ 4 ร้าน เราก็ตั้งเป็นถนนคนเดินได้แล้วค่ะ ^_^ น้องภูมิให้ทุกร้านเป็นร้านขายขนมหมดเลย ร้านแรกเป็นร้าน 2 ชั้นของมิคกี้น้องภูมิตั้งชื่อว่าร้านเดย์ ขายแพนเค้กสารพัดรส แล้วแต่คนซื้อ (ซึ่งก็คือแม่) จะอยากกิน ไม่ว่าจะเป็นรสประหลาดแค่ไหนก็มีเสริฟทั้งนั้น ^^

ถัดไปร้านของเดซี่ น้องภูมิให้ขายนมกล้วย (ตามกล่องนมทีเอามาใช้ ^^) ร้านนี้ขายนมสารพัดกล้วย นมกล้วยไข่ นมกล้วยน้ำว้า นมกล้วยหักมุก นมกล้วยแขก :P

ร้านที่ 3 เป็นร้านของเอเลี่ยน ร้านนี้ขายขนมจากต่างดาวนำเข้าโดยเจ้าเอเลี่ยนตัวเขียว ^^ ร้านสุดท้าย ร้านไอศครีมของโดนัลด์ มีให้เลือกหลายรสอีกเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็น รสก้อนเมฆชิป รสนมผสมรุ้ง รสกัมมี่ซอว์เบท ฯลฯเดินช้อปเดินชิมได้กันได้ซักพักนึง น้องภูมิก็บอกว่าฝนจะตกแล้ว (ฝนกำลังตกอยู่จริงๆ ค่ะ) พูดจบก็จับเพื่อนตัวจิ๋วทุกตัวยัดลงไปในร้านเดย์ (เพราะเป็นกล่องใหญ่สุด) แถมปิดหน้าต่างให้เสร็จสรรพ ทุกคนปลอดภัยไม่เปียก :D

*เคยมีคุณแม่แฟนบล็อกคนนึงถามว่า “คุณเล็กไม่ทำของเล่นเด็กผู้หญิงบ้างเหรอคะ พอดีว่ามีลูกสาวอ่ะค่ะ” หวังว่า DIY อันนี้น่าจะถูกใจลูกสาวนะคะ :)

หมวกกระป๋อง.. ท่องอวกาศ :D

ช่วงนี้น้องภูมิจะชอบเรื่องเกี่ยวกับอวกาศ ยานอวกาศ และหุ่นยนต์เอามากๆ เลยค่ะ เวลาที่เล่นสมมุติ ก็มักจะสมมุติตัวเองเป็นนักบินอวกาศ ถ้ามีคนเล่นด้วยก็จะเล่นได้นานทีเดียว

บางครั้งเวลาที่เราไปเดินซื้อของ น้องภูมิก็จะชอบมองหาช่องแอร์บนเพดาน, กระจกหรือดิสเพลย์ที่ดูล้ำๆ หน่อย ถ้าเจออันที่ถูกใจก็จะรีบวิ่งไปตรงนั้นแล้วก็บอกว่า “เดี๋ยวภูมิเอา Space Suit ก่อน” ว่าแล้วก็ทำท่าดึง ประมาณว่ากำลังดึงชุดออกมา แล้วก็ทำท่าใส่ เท่านั้นยังไม่พอ ต้องเรียกให้แม่กับปาป๊าใส่ด้วย เพราะว่าเราอยู่ในอวกาศต้องใส่ชุดอวกาศ (เป็นห่วงความปลอดภัยของป๊ากับแม่) ป๊ากับแม่ก็ต้องไปเอาชุดแล้วทำท่าสวมแบบเดียวกัน สวมแล้วก็ต้องเดินเหมือนว่าตัวบวมๆ หน่อย (ใครเจอบ้านเราทำท่าประมาณนี้อยู่กลางห้างก็ขอโปรดเข้าใจ…กำลังเล่นสนุกกับลูกอยู่อ่ะค่ะ :D)น้องภูมิเล่นอยู่บ่อยๆ จนเล็กนึกอยากจะทำชุดนักบินอวกาศไว้ให้เล่นซักชุดนึง แต่ก็ยังนึกแบบไม่ออก และไม่รู้จะเอาอะไรมาทำ เลยคิดว่าทำแค่หมวกเอาไว้ให้ใส่เวลาเขาเล่นเพื่อเพิ่มสีสันละกัน น่าจะพอทำไหว วัสดุหลักที่ดูพอจะใช้ได้ที่สุดที่หาได้ในบ้านก็คือขวดน้ำดื่ม 5 ลิตร แม้มันจะไม่ได้เป็นทรงกลมอย่างที่อยากได้ แต่ก็พอจะตุ๊ ต๊ะ ไปได้ :)วิธีทำตามนี้เลยค่ะ
• ตัดแบ่งขวดน้ำออกเป็น 2 ท่อน (แนวตัดให้วัดจากก้นขวดขึ้นมาประมาณ 4.5 นิ้ว) ตัดแล้วใช้คัทเตอร์แต่งขอบของชิ้นก้นขวดให้เรียบร้อย ส่วนนี้จะเป็นตัวหมวกค่ะ• วาดแนวโค้งเปิดส่วนหน้าแล้วตัด (ตามภาพ)
• ส่วนปากขวดให้ตัดออกเป็นชิ้น A-B ตามภาพ
ชิ้น B ที่ได้จะเอามาใช้ทำส่วนหน้ากากค่ะ เริ่มจากตัดให้ได้ความสูงประมาณ 3 นิ้ว แล้วตัดเป็นทรงหน้ากากตามภาพเล็กด้านล่างเลยจ๊ะ• เล็กเอาชิ้นส่วนทั้งส่วนหัวและส่วนหน้ากาก มาหุ้มขอบด้วยสก๊อตเทปโดยรอบ เพื่อป้องกันคมพลาสติกไม่ให้บาดเวลาเอามาใส่เล่นนะคะ จากนั้นก็นำชิ้นส่วนทั้ง 2 มากำหนดจุดที่จะเชื่อมต่อกัน แล้วเจาะรูด้วยคัทเตอร์• จากนั้นก็ระบายสีค่ะ ถ้าอยากประหยัดเวลา (ขี้เกียจ) ก็สามารถข้ามขั้นตอนนี้ไปได้เลย :P*เล็กเอาฝาขวดน้ำ มาติดตกแต่งที่ข้างๆ หมวกด้วย ให้น้องภูมิหมุนเล่น

• ขั้นตอนสุดท้ายคือการประกอบร่าง เล็กใช้เส้นยางยืดนะคะ พอดีที่บ้านมีอยู่ แต่ถ้าใครไม่มีจะใช้เชือกนุ่มๆ ก็ได้เหมือนกันค่ะ ยึดทุกชิ้นส่วนเข้าด้วยกันด้วยการร้อยแล้วมัดปมยึดด้านในและด้านนอกเป็นอันเสร็จพร้อมใส่ท่องอวกาศค่ะ :)ทำเสร็จน้องภูมิชอบใจมาก หันมาบอกเล็กว่า “ภูมิอยากจะเอาชุดด้วยอ่ะแม่”
… นั่น!…งานเข้าเลยตู -_-’

* ทำเสร็จแล้วก็ค้นพบว่า สีอะครีลิค ไม่ใช่คำตอบของงานนี้นะคะ เพราะพอเราเอามาเล่นกันแล้วสีลอกค่ะ -”- อาจจะเป็นเพราะขวดพลาสติกมีพื้นผิวที่เรียบลื่น สีเลยไม่ยึดเกาะอ่ะค่ะ ถ้าใครอยากจะทาสีอาจจะต้องเปลี่ยนไปใช้สีพ่นน่าจะดีกว่านะคะ
** น้องภูมิอายุ 3 ขวบครึ่ง ขนาดของขวดน้ำ 5 ลิตรจะพอดีกับหัวน้องภูมิ แต่ถ้าคุณพ่อ-คุณแม่ จะทำให้น้องที่โตกว่านี้เล่น อาจจะต้องเปลี่ยนส่วนที่สวมหัวเป็นพวกกล่องกระดาษที่มีขนาดใหญ่กว่านี้นะคะ แต่ถ้าน้องอายุน้อยกว่านี้ก็ไม่มีปัญหาค่ะ ^_^

แฟนๆ บล็อกที่ยังไม่ได้เริ่มสมัครเพื่อโหวต ยังมีเวลาอีก 30 วันนะคะ
เล็กขอกำลังใจเป็นคะแนนโหวตให้บล็อก BhoomPlay ด้วยค่าา..า..า..

BhoomPlay in Thailand Blog Awards

วิธีร่วมสนุกง่ายๆ ค่ะ
• สมัครได้ที่นี่
• สมัครแล้วรออีเมลยืนยัน – Confirm แล้วกลับมา Login
• กดเข้ามาที่หน้า BhoomPlay ที่นี่นะคะ
• กด Vote ที่ช่องรูปหัวใจ ♥ (เท่านั้น) นะคะ
กำลังใจเล็กๆ ก็จะเปลี่ยนเป็นคะแนนให้ BhoomPlay ทันทีค่ะ :)

*กดได้วันละครั้ง จนถึงสิ้นเดือนนี้ หรือจนกว่าคะแนนจะหมดค่ะ

ฝักบัวหัวแม่โป้ง

เล็กไม่ได้เขียนโพสอะไรเลยมาเกือบ 1 เดือน (เป็นการหยุดเขียนนานที่สุดตั้งแต่เริ่มเขียนบล๊อกเลยค่ะ) เพราะสุขภาพไม่เอื้ออำนวย ช่วงที่ผ่านมาต้องพักผ่อนมากๆ เลยทำให้มีเวลาทำงานได้น้อยลง เมื่อมีเวลาไหนที่พอจะทำงานได้ ก็ต้องรีบปั่นงานให้ทันกับงานที่มารอก่อน ทั้งๆ ที่คันมืออยากจะเขียนบล๊อกจะแย่ :P

ตอนนี้สุขภาพร่างกายกลับมาแข็งแรงเป็นปกติแล้ว (เล็กต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะ สำหรับทุกกำลังใจและทุกข้อความที่ฝากไว้ให้) ประกอบกับงานที่ดองไว้ก็เริ่มสะสางได้หมดแล้ว ก็เลยสามารถเขียนบล๊อกต่อได้…เย้… ^_^

เข้าเรื่องของเล่นใหม่วันนี้เลยนะคะ เมื่อสัปดาห์ก่อนเล็กหาข้อมูลในเน็ทเกี่ยวกับการปลูกต้นไม้ แล้วข้อมูลในโลกออนไลน์ก็พาเล็กไหลเรื่อยไปพบกับที่รดน้ำต้นไม้โบราณ หน้าตาประหลาด ผลงานภูมิปัญญาเกษตรกรชาวอังกฤษ John Worlidge (1640–1700) โดยตัวฝักบัวรดน้ำจะทำมาจากดินเผา เติมน้ำจากทางก้น แล้วก็ควบคุมการไหล-การหยุดได้ด้วยหัวแม่มือ เป็นหลักการง่ายๆ ที่น่าทึ่ง (และน่าสนุก) มาก

หาข้อมูลต่อไปเรื่อยๆ ก็ไปเจอคุณแม่บ้านหัวใสคนหนึ่ง เธอประยุกต์หลักการของที่รดน้ำต้นไม้โบราณที่ว่า ให้กลายมาเป็น Children’s crafts แบบง่ายๆ จากขวดพลาสติกเหลือใช้ เห็นแล้วก็คันไม้คันมืออยากจะทำให้น้องภูมิเล่นบ้างอ่ะค่ะ

แต่งานอย่างนี้จะทำเองก็ยังไงๆ อยู่ ใช้สามีดีกว่า :Pอุปกรณ์ที่ต้องใช้
• ขวดนมพลาสติก ขนาดย่อมๆ (ถ้าใหญ่มาก เวลาใส่น้ำแล้วอาจจะหนักเกินไปสำหรับเด็กๆ)
• สว่านเพื่อใช้เจาะรูที่ขวด พร้อมดอกสว่าน 2 ขนาด (ใหญ่ กับ เล็ก)
*แผ่นไม้ที่รองข้างล่างไม่เกี่ยวนะคะ งงตัวเองเหมือนกัน…เอามาวางทำไม -_-‘

วิธีทำก็ง่ายๆ ตามนี้นะคะ
• เจาะรูตรงกลางฝาขวด 1 รู (ขนาดรูประมาณ 0.5 ซ.ม.)
• เจาะรูที่ก้นขวด กระจายให้ทั่วคล้ายรูของฝักบัว (ขนาดรูประมาณ 0.3 ซ.ม.)วิธีใช้ (เล่น)
• ใส่น้ำในถัง หรือกะละมังใบเล็กๆ ให้น้ำมีความสูงเกือบเท่าขวด
• ค่อยๆ กดขวดน้ำลงในถัง (เอาก้นลงในแนวดิ่ง) น้ำจะค่อยๆ ไหลเข้าขวด ผ่านรูที่ก้นขวด
• รอจนน้ำในขวดเสมอน้ำนอกขวด
• ใช้นิ้วโป้งปิดรูที่ฝาขวด แล้วยกขึ้น น้ำในขวดจะไม่ไหลออก
• เมื่อต้องการให้น้ำไหลออก ให้ยกนิ้วโป้งเปิดรูที่ฝาขวดทำเสร็จก็ต้องสอนให้น้องภูมิเข้าใจวิธีการใช้งานก่อน พอใช้เป็นก็สนุกใหญ่เลยค่ะ ^.^*เล่นกันไปคุยกันไป ชวนลูกสังเกตดูสิ่งที่เกิดขึ้นไปด้วยก็จะช่วยให้เขาเข้าใจหลักการทางฟิสิกส์ อย่างง่ายๆ ไปได้ด้วยนะคะ
**ต้นไม้ที่เห็นน้องภูมิกำลังรดอยู่ คือต้นอัญชันที่เราปลูกกันไปเมื่อ 2 เดือนก่อนนั่นแหละค่ะ :)