เครื่องคิดเงินรุ่นคำนวณเอง (อยู่ดี)

สัปดาห์ก่อน น้องภูมิมุดเข้าไปเล่นให้ห้องเก็บของ เอาที่รองรีดผ้ามากางเป็นเคาน์เตอร์ เอาของเล่นมาวางๆ แล้วก็เล่นเป็นร้านขายขนม เล็กก็เล่นไปกับเขา จากร้านปุปะง่ายๆ ก็เริ่มมีชื่อร้าน มีชุดพนักงาน มีอุปกรณ์อื่นๆ ในร้าน น้องภูมิวาดป้ายร้าน เขียนเมนู และก็ทำเงินกระดาษขึ้นมา เพื่อใช้เล่นซื้อขายจริงๆ เล็กก็เลยคิดว่าร้านนี้น่าจะต้องการเครื่องคิดเงินแบบแคชเชียร์บ้างแล้วหล่ะ (เพื่อเพิ่มความสนุกให้คนขาย ^^)

พอเล็กถามน้องภูมิว่าต้องการเครื่องคิดเงินของแคชเชียร์แบบที่ในร้านขายของเขามีไม๊ น้องภูมิได้ยินก็กระโดดตัวลอย ส่งเสียงบอกเอาคร้าบ..บ… ^^

ปลุกปล้ำกันอยู่พักใหญ่เราก็ได้เครื่องคิดเงินหน้าตาอย่างนี้ค่ะ (จริงๆ ทำไม่ยากเลย ที่ยากคือต้องทำแบบมีน้องภูริอยู่นุงนังนัวเนียด้วยนี่อ่ะสิ >.<)

cash_reg_01

วัสดุหลักๆ ที่เราใช้วันนี้มีเพียง กล่องรองเท้า (แบบฝาติดกับตัวกล่อง) กล่องซีเรียลและก็กาวcash_reg_02

เราเริ่มจากการหารูปแบบเครื่องคิดเงินจริงๆ ว่าต้องมีอะไรบ้าง จากนั้นก็ออกแบบว่าของเราจะมีอะไร ตรงไหน อย่างไร จากนั้นก็ลงมือทำ 

เล็กเจาะช่องด้านข้างกล่องเพื่อทำเป็นลิ้นชักใส่เงิน (กระดาษที่เจาะเก็บไว้ปิดหน้าลิ้นชักเพื่อความสวยงาม) และใช้กล่องกระดาษซีเรียลมาตัดทำเป็นตัวลิ้นชักค่ะcash_reg_04

ด้านในลิ้นชัก เราทำเป็นที่เก็บเงิน โดยตัดกระดาษแข็งมาติดเป็นที่กั้นแบ่งเป็นช่องๆ เพื่อแยกเก็บแบงค์กระดาษ (ตามจำนวนเงิน)cash_reg_05

น้องภูมิอยากให้มีก้านที่กดแบงค์เหมือนที่เขาเคยเห็นเครื่องคิดเงินของจริงที่ซุปเปอร์มาเก็ต เล็กก็เลยตัดกระดาษแข็งกว้างประมาณ 1 ซ.ม. ยาวประมาณ 15 ซ.ม. พับปลายด้านหนึ่งขนาดประมาณ 1 ซ.ม. พับ 3 ทบ แล้วทากาวติดให้เป็นรูปสามเหลี่ยม (ตามภาพด้านล่าง) พับปลายอีกด้านหนึ่งขนาดประมาณ 1 ซ.ม. เพื่อเป็นส่วนที่ทากาวติดกับกล่องcash_reg_06

ลิ้นชักด้านในสุดเล็กติดกระดาษแข็งเพื่อรั้งตัวลิ้นชัก (A) ไว้ไม่ให้หลุดออกมาเวลาที่ดึงเล่น และด้านในก็ตัดกระดาษแข็งมาติดไว้เป็นตัวหยุด (B) ไม่ให้ลิ้นชักผลุบเข้าไปเวลาที่ดันกลับcash_reg_07

ส่วนฝากล่องเล็กยกให้เอียงลาด ด้วยการติดกระดาษอย่างนี้ค่ะcash_reg_03

ระหว่างที่เล็กประกอบส่วนหลักๆ น้องภูมิก็จะช่วยประกอบส่วนย่อยๆ และทำหน้าปัดปุ่มเครื่องคิดเงิน (ช่วยแม่ทำได้แล้ว :D)cash_reg_08

น้องภูมิอยากให้มีช่องที่สลิปใบเสร็จออกมาด้วย เล็กเลยเจาะช่องเล็กๆ ด้านบนผากล่อง แล้วลองหาดูว่าจะใช้อะไรมาเป็นตัวตัดกระดาษได้บ้างที่ใช้เล่นได้และจะไม่บาดมือหนุ่มน้อย รื้อไปรื้อมาก็ได้แผงฟันแหลมๆ ของกล่องกระดาษฟอยด์ (ใช้ได้ดีกับกระดาษบางๆ นะคะ)cash_reg_09

ส่วนกระดาษสลิป เล็กตัดกระดาษนิตยสารให้น้องภูมิเอามาต่อให้ยาวๆ แล้วม้วนติดกับหลอดกาแฟ จากนั้นใช้ตะเกียบไม้สอดเข้าไปในหลอดกาแฟแล้วนำไปเกี่ยวกับเชือกที่ติดไว้ในกล่องcash_reg_10

สอดกระดาษลอดตามช่องที่เจาะไว้ เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จค่ะ :Dcash_reg_11

แม่แถมที่ยิงบาร์โค้ดให้ด้วย พอดีที่บ้านมีแท่งกระดาษ (กันกระแทก) อยู่หนึ่งอัน  ^^cash_reg_12

เจ้าเครื่องคิดเงินนี้ช่วยให้เราเล่นกับร้านขายขนมของภูมิได้สนุกมากขึ้นจริงๆ ค่ะ แม้ว่าการคิดเงิน บวก ลบ ราคาของและจำนวนเงินที่ต้องทอนลูกค้า น้องภูมิก็ยังคงต้องใช้กระดาษทดเลขอยู่เหมือนเดิม ^^ แต่มันช่วยให้ร้านของเขามีอะไรๆ ให้เล่นออกท่าออกทางมากขึ้น แถมยังเป็นของเล่นที่เขาทำมันขึ้นมาได้เอง (กับแม่) น้องภูมิก็ดูจะมีความสุขและภูมิใจอยู่ไม่น้อยทีเดียวcash_reg_13

เช้าวันรุ่งขึ้นน้องภูมิถึงกับบอกว่า อยากจะเก็บร้านของเขาไว้ตลอดไป (ซอกในห้องเก็บของที่เขาใช้ทำเป็นร้านอยู่หน่ะค่ะ) งานนี้ท่าทางเราคงจะโดนยึดพื้นที่ยาว :D

dash* ร้านของน้องภูมิชื่อว่า “777” (มีที่มาจากถุงกระดาษร้าน TinTin Shop ที่เราเอามาทำเป็นถุงใส่ขนมตอนที่เริ่มเล่นกัน)

* ของที่ขายในร้านก็จะมีตั้งแต่ขนม เครื่องดื่มและอาหารเบาๆ มีทั้งแบบนั่งทานที่ร้านและส่งถึงบ้านด้วย ^^

* ที่ร้านจะมีหนังสือเอาไว้ให้เด็กๆ (​น้องภูริ) ด้วยค่ะ “เด็กๆ จะได้ไม่ยุ่ง” เจ้าของร้านเขาบอกว่าอย่างงั้น >.<

* ลูกค้าจะได้รับบัตรสะสมแต้ม (ขนาดหย่าย..ย..มาก..ก..) เพื่อใช้สะสมทุกครั้งที่มาซื้อของที่ร้าน :D

* มีเมนูพิเศษเฉพาะวัน และโปรโมชั่น เช่น ซื้อ 1 แถม 1, ซื้อ 2 แถม 3 ^^’dash

cash_reg_14

ฟอยล์ดักแด้ กระดุ๊บๆ

เล็กจำได้ว่าตอนเด็กๆ เล็กเคยซื้อของเล่นหลอกเด็กที่มาขายอยู่หน้าโรงเรียน เป็นกล่องไม้ขีดที่ข้างในมีแคปซูลยาที่สามารถกลิ้ง ดุ๊บๆ กระโดดไปมาได้ (มีใครเคยเห็นไม๊คะ >.<) ด้วยความสงสัยว่าข้างในมีอะไรเล็กก็เลยซื้อมา เมื่อลองแกะเม็ดแคปซูลยาออกมาก็พบว่ามันมีลูกเหล็กเล็กๆ ใส่อยู่ จึงทำให้มันสามารถกลิ้งดุ๊บๆ ได้ เป็นของเล่นที่แปลกดีสำหรับเล็กตอนนั้น เคยคิดอยากจะทำให้ลูกเล่นเหมือนกันค่ะ แต่ไม่กล้าใช้แคปซูลยากลัวว่าเกิดเล่นๆ อยู่แล้วนึกแผลงเอามาใส่ปากมันจะยุ่ง >.<

พอดีว่าตอนนี้ที่บ้านมีลูกแก้วเยอะมากเพราะเราชอบทำรางลูกแก้วเล่นกัน เล็กเลยอยากจะลองเอาลูกแก้วมาทำตัวดุ๊บๆ ดูบ้าง จำได้ว่าเคยเห็นเว็บต่างประเทศเว็บนึง เขาทำเป็นโครงกระดาษแล้วใส่ลูกแก้วลงไป แต่เล็กจำไม่ได้ว่าชื่อเว็บอะไร ลองพยายาม search หาแพทเทิร์นของโครงกระดาษ แต่หาเท่าไหร่ ก็หาไม่เจอ สุดท้ายจับผลัดจับผลูไปเจอวิธีที่ง่ายกว่ามาก.ก..เลยค่ะ ^.^

อุปกรณ์
• กระดาษฟอยล์ แบบที่ใช้ทำอาหาร ขนาดประมาณ 6×6 ซ.ม.
• ลูกแก้วขนาด เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 ซม. (1 ลูก: 1 อัน)
• แก้วน้ำหรือโหลแก้ว เนื้อหนา ทรงกว้างๆ หน่อย

วิธีทำ
วางลูกแก้วลงบนกระดาษฟอยล์ แล้วม้วนเป็นทรงกระบอก (ภาพที่ 1-2)
• กดฟอยล์ปิดหัว-ท้าย (ภาพที่ 3-4)
• ใส่กระดาษฟอยล์ที่ม้วนลูกแก้วแล้วลงในแก้ว (ภาพที่ 5)
• เขย่าให้ทั่ว ประมาณ 2-3 นาที (ภาพที่ 6)

เสร็จแล้วเราก็จะได้เจ้าดักแด้ตัวกลมป่องจ๊ะ  ^__^

ลองทำซัก 2-3 ตัว เอาลงไปกลิ้ง ในกะละมังจะดูตลกมากๆ เลยค่ะ น้องภูมิบอกว่า มันกำลังเล่นวิ่งไล่จับกัน ลองดูนะคะ :D


* กระดาษฟอยล์ เล็กลองใช้กระดาษห่อช๊อคโกแลตมาทำก็ได้เหมือนกันนะคะ
** ของเล่นชิ้นนี้มีลูกแก้วเป็นส่วนประกอบ ไม่เหมาะกับเด็กเล็กๆ และการเล่นควรอยู่ในความดูแลของผู้ปกครองนะคะ
*** วีดีโอวิธีทำที่เล็กไปเจอมาค่ะ

ทิ้งไม่ลง.. จงกลายเป็นของเล่น! ^^

แม่เล็กเป็นคนช่างเก็บและช่างทิ้งในเวลาเดียวกันครับ คือถ้าของเหลือใช้อะไรที่ดูแล้วน่าจะมีประโยชน์ได้อีกแม่เล็กก็จะเก็บ แต่ถ้าคิดดูแล้วว่าเก็บไปก็คงไม่ได้ใช่แน่ๆ แม่เล็กก็จะทิ้งทันที สัปดาห์ที่แล้วเราแกะกล่องที่ห่อชิ้นส่วนของตู้เสื้อผ้าออกมา มีกล่องกระดาษเล็กๆ อยู่ 2-3 ใบที่อยู่ในสภาพดี แม่เล็กเลยแยกออกไปวางไว้ที่มุมห้อง… ขอเวลาคิดก่อนว่าจะเก็บหรือจะทิ้งดี

วันก่อนน้องภูมิหยิบเจ้ากล่องชิ้นยาวมาเดินส่องเล่น เป็นกล้องส่องดูดาว โฉบไปโฉบมา แม่เล็กเลยคิดออกว่าจะเอามาทำอะไรดี ^^

แม่เล็กหยิบเจ้ากล่องนั้นขึ้นมาตัดปลายเป็นมุมเฉียง แล้วใช้แกนทิชชู่มาทากาวติดเป็นฐานยก และบอกน้องภูมิว่านี่เป็นอุโมงค์ปล่อยรถนะ ทีแรกน้องภูมิก็งงๆ ครับ แต่พอแม่เล็กเล่นให้ดู…การแข่งขันรถทางยาวชิงแชมป์เปี้ยนของเราก็เริ่มขึ้น :D

ระหว่างการเล่น เราก็จะเดากันว่า รถคันไหนจะไปได้ไกลที่สุด โดยดูจากสมรรถนะ (รูปทรงและน้ำหนัก) และคอยลุ้นกันว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน

หลังจากลองปล่อยให้รถวิ่งออกจากอุโมงค์ส่งรถของเราได้ 2-3 คัน น้องภูมิก็บอกว่าต้องมีเส้นชัยด้วย เพื่อให้สมจริง 5555+ ธงที่เส้นชัยของเราก็ถูกทำขึ้นมาจากปากกาและกระดาษที่อยู่ข้างๆ ตัว พร้อมเปิดการแข่งขันใหม่ได้ใน 1 นาที :D

เราเอารถเล็กๆ ทุกคันที่มีอยู่ในบ้านมาลงสนาม ไม่ว่าจะเป็นรถไฟ รถดับเพลิง หรือแม้แต่ฟอร์คลิฟท์ ^^” คันไหนวิ่งไม่ดี ไม่มีแววก็จะถูกคัดออก คัดจนเหลือ 5 คันสุดท้ายที่จะได้เข้าชิงชนะเลิศ และผู้ชนะของเราในวันนี้ก็คือ Big Engine (คันสีเหลืองทองที่มีเครื่องเกินออกมาจากด้านหน้ากระโปรงรถหน่ะครับ) เอาชนะรถแข่งสีเหลืองคันใหม่ของภูมิ – Speedy 20 (ที่ก็ว่าวิ่งแจ๋วแล้ว) ไปได้อย่างขาดลอย

หากที่บ้านมีกล่องกระดาษเหลือใช้อย่างนี้ และยังไม่อยากจะทิ้งลองเอามาทำเล่นกันดูนะครับ :D

⥼ ใครแวะมาอ่านแล้วอย่าลืมกดปุ่ม Like ข้างล่างเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ ^ ^ ⥽

จรวดหลอด Saturn V..4..3..2..1.. ฟูวิ้ว.ว..ว์..

สวัสดีค่า.า.า.า.า… ^^  หลังจากที่เล็กหลุดโค้งไปกับเรื่องยุ่งๆ ซะนาน.น.น.น…. ในที่สุดวันนี้ก็ได้มานั่งเขียนเรื่องเล่นๆ กันบ้างแล้วนะคะ :D

ช่วงหลังๆ เล็กไม่ค่อยได้ทำของเล่นบ่อยนัก เพราะน้องภูมิเข้าโรงเรียนแล้ว วันธรรมดาเราก็จะมีเวลาเล่นกันช่วงเย็นๆ ไปจนถึงก่อนเข้านอน และช่วงเวลานั้นก็ดูเหมือนจะมีหลายอย่างเหลือเกินที่น้องภูมิอยากเล่น ให้เวลาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอเลยค่ะ ^^’

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาน้องภูมิยืมหนังสือเด็กเรื่อง “On the  Moon” มาจากห้องสมุด (ไม่ใช่เล่มที่เห็นในรูปนะคะ เล่มนั้นเป็นของที่บ้านชื่อหนังสือ “Little Book of Our World” ค่ะ) ในหนังสือเด็กเรื่อง On the  Moon จะเป็นเรื่องปฏิบัติการของนาซ่าบนดวงจันทร์ ด้วยจรวด SATURN V (อ่านว่า Saturn five นะคะ) เนื่องเรื่องง่ายๆ อ่านสนุกค่ะ น้องภูมิให้อ่านให้ฟังเกือบทุกคืน อาจจะเพราะมี SATURN V จรวดที่น้องภูมิรู้จักดี เป็นตัวเอกด้วยเลยชอบมากเป็นพิเศษ ^^

*SATURN V เป็นจรวดที่ยาวและมีน้ำหนักมากที่สุดที่นาซ่าเคยส่งไปใช้ปฏิบัติการระหว่าง ค.ศ.1967-1973 ตลอดปฏิบ้ติการ Apollo และ Skylab นาซ่าได้ส่ง Saturn V ขึ้นไปอวกาศทั้งหมดถึง13 ลำ

ตอนที่เราอ่าน “On the  Moon” กัน เล็กก็นึกถึง “จรวดหลอดกาแฟ” ของเล่นง่ายๆ ที่เคยเห็นผ่านตาเมื่อนานมาแล้ว คิดว่าเหมาะมากๆ เลยค่ะที่เราจะเอามาจำลอง SATURN V เล่นกัน ^^

อุปกรณ์
1. กระดาษ A4 ตัดให้ได้ขนาด 15 x 6 cm. 1 แผ่น
2. Post-it (ขนาด 1” x 3” หรือขนาดอื่นมาประยุกต์ใช้)  3 แผ่น
3. ไม้จิ้มฟัน 1 อัน
4. ดินน้ำมันปั้นน้อยๆ 1 ก้อน (เล็กใช้ดินโพลีเมอร์นะคะ พอดีที่บ้านมีอยู่แล้วค่ะ)
5. หลอดกาแฟ 2 อัน (หลอดงอได้เอาไว้ใช้ตอนเล่นค่ะ)
6. กาว
7. ดินสอไม้ หรือวัสดุแท่งกลมๆ ขนาดใกล้เคียงดินสอ
8. ปากกาสำหรับเขียนตกแต่ง

วิธีทำส่วนลำตัวจรวด
• นำกระดาษ A4 มาพันม้วนรอบดินสอเป็นแนวเฉียงจนสุดกระดาษ จากนั้นทากาวปิดปลาย
• ดึงดินสอออก จะได้แท่งกระดาษทรงกระบอกค่ะ (รูปที่ 3)
• ตัดปลายหัว-ท้ายออก ให้เหลือความยาวประมาณ 9 cm. จะได้ตัวจรวดค่ะ (รูปที่ 6)
*ขั้นตอนนี้ใครจะใช้หลอดกาแฟแท่งใหญ่ๆ มาใช้แทนเลยก็ได้เหมือนกันค่ะ

• ตัดหลอดกาแฟให้ได้ความยาวประมาณ 2.5 cm.
• ใช้ดินน้ำมันเป็นตัวยึดหลอดกาแฟเข้ากับจรวดที่เป็นแท่งกระดาษ (รูปที่ 8) ใช้นิ้วแต่งดินน้ำมัน
• หักยอดแหลมของไม้จิ้มฟันมาติดที่ส่วนปลายสุดของจรวด โดยใช้ดินนำ้มันยึด (รูปที่ 10-11) ถ้าทำให้น้องเล็กๆ เล่น อาจจะไม่ต้องติดไม้จิ้มฟันก็ได้นะคะ
• ใช้นิ้วปั้นแต่งดินน้ำมันจะได้ออกมาเป็นรูปที่ 12 ค่ะ

ต่อไปก็ตกแต่งส่วนปีกด้านล่างของจรวด
• นำกระดาษ Post-it (ทั้ง 3 แผ่นติดกันเลยนะคะ) มาตัดข้างที่เป็นกาวออกประมาณ 0.5 cm. (รูปที่ 13)
• จากนั้นตัดเป็นแนวเฉียงตามรูปที่ 14 (ในรูปข้างที่เป็นกาว อยู่ทางซ้ายนะคะ)
• พับตามภาพที่ 15 แล้วดึงออกมาติดที่รอบฐานล่างของจรวด เป็นอันเสร็จค่ะ

เล็กเขียนตกแต่งลวดลายอีกเล็กน้อย และลองทำอีกลำโดยใช้ดินโพลีเมอร์สีดำมาทำเป็นปีกฐานล่าง จำลองแบบจรวด SATURN V ให้เหมือนมากยิ่งขึ้น (เอาใจน้องภูมิ ^^) คงไม่ต้องบอกนะคะว่าแม่จะได้คะแนนจากภูมิอีกมากแค่ไหน :D

วิธีเล่นก็แค่สวมจรวดลงที่ปลายของหลอดกาแฟ นับ 5..4..3..2..1….. แล้วเป่าให้สุดแรง :D
(ของเล่นชิ้นนี้มีปลายแหลม ต้องระวังไม่ให้เด็กๆ เป่าใส่หน้ากันนะคะ)

เจ้าจรวดหลอดกาแฟนี้สามารถประยุกต์ได้อีกตามจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์นะคะ ลอง google คำว่า “Straw Rocket” ดู ก็จะเจอรูปแบบและวิธีสร้างสรรค์อื่นๆ อีกเยอะเลยค่ะ

ภาพข้างบนเป็นจรวดฝีมือของน้องภูมิล้วนๆ เลยค่ะ :D

ระหว่างที่เล็กนั่งทำจรวดให้เขาอยู่ น้องภูมิก็มาง่วนๆ ป้วนๆ เปี้ยนๆ หยิบใช้อุปกรณ์ด้วย เห็นเล็กทำอะไรก็ทำมั่ง ปากก็พูดไป “ภูมิทำจรวดของภูมิ แม่ทำจรวดของแม่” เล็กก็ปล่อยให้เขาทำไป ไม่ได้สนใจอะไร (เพราะตั้งใจทำอันที่จะให้ลูกเล่นอยู่)

ซักพักก็ได้ยินน้องภูมิพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า “ของภูมิไม่ดีเลย.. มันไม่ดี” เล็กหันมาดูก็เห็นจรวดของเขา (อย่างในรูปเลยค่ะ) มันอาจจะไม่ได้สวยเนี้ยบเหมือนที่ผู้ใหญ่ทำ แต่ก็มีรายละเอียดครบเลยค่ะ แถมมีกระดาษระบายสีต่อเป็นไอพ่นด้วย >.<)b เล็กบอกลูกว่า “มันอาจจะไม่ง่ายสำหรับมือเล็กๆ ของภูมิที่จะทำของอย่างนี้ แต่ดูสิ…ลูกก็ทำได้…แม่ยังนึกไม่ถึงเลยตรงไอพ่นอ่ะ!!”

เล็กชื่นชมและให้กำลังใจลูกสำหรับผลงานที่เขาทำ ชี้ชวนให้ดูถึงรายละเอียดที่เขาควรจะภูมิใจ น่้องภูมิจากที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดก็เลยยิ้มออก จากที่จะขยำทิ้งก็เลยเก็บเอามาถือเล่นอย่างภาคภูมิใจ

ขอบคุณพระเจ้า… เมล็ดที่เราหว่านเริ่มผลิแล้วค่ะ ^^

*ใครแวะมาอ่านแล้วอย่าลืมกดปุ่ม Like ข้างล่างเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^ 

Previous Older Entries

© 2010 แม่น้องภูมิ All rights reserved.

สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าลอกเลียนหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความ รูปภาพจากเว็บไซต์แห่งนี้ไปใช้ทั้งโดยเผยแพร่และการอ้างอิง และ/หรือเพื่อประโยชน์ทางการค้าโดยไม่ได้รับอนุญาติเป็นลายลักษณ์อักษรจะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 603 other followers

%d bloggers like this: