ไม่ได้มั่วนะคับแม่

เมื่อวานนี้น้องภูมิเพิ่งจะวาดภาพที่เป็นรูปเป็นร่างจริงๆ (ที่ไม่ใช่ลายเส้นขีดเขี่ย) ให้เล็กเห็น ทำเอาแม่อึ้ง ทึ่ง ปลื้ม ไปท้าง..ง.ง.วัน ^__^เล็กเองมีทักษะทางด้านวาดรูป แต่ก็จะไม่สอนให้ลูกวาดตามเรา เวลาเขียนรูปเล่นกับน้องภูมิเล็กก็จะพยายามวาดสบายๆ ไม่ได้เน้นว่าต้องสวยต้องเหมือน เอาให้ดูรวมๆ แล้วใช่ หมา ใช่บ้าน เขียนไปคุยไปกับลูก เอาเป็นว่าลูกดูรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็พอ บางทีไม่อยากเขียนให้เหมือนมากก็จะเขียนกลับหัว (เล็กนั่งตรงข้ามกับลูก) เขียนให้ลูกดูรู้เรื่องแต่ทางเรากลับหัว เหตุผลที่เล็กไม่อยากเขียนให้สวยหรือเหมือนมาก เพราะคิดเอาเองว่ามันจะทำให้ลูกรู้สึกว่าเส้นที่เขาพยายามจะวาดหมา วาดแมว นั้นมันดูห่างไกลจากที่ควรจะเป็น อยากให้เขาวาดในแบบที่อยากวาด

ภาพระบายสีที่เป็นภาพสำเร็จมีช่องให้ระบายสี ก็ไม่เคยให้น้องภูมิใช้ เล็กว่าภาพลักษณะนี้ไม่เหมาะกับเด็กเล็กๆ เลย มันกรอบความคิดและรูปแบบมากจนเกินไป เด็กเล็กๆ ยังไงก็ระบายเกินออกมาอยู่แล้ว ยิ่งผู้ใหญ่นิยมชมชอบแบบที่ต้องระบายอยู่ในเส้นมากเท่าไหร่ เด็กๆ ก็จะยิ่งพยายาม แต่โดยลึกๆ แล้วอาจจะรู้สึกแย่ไปด้วยที่ตัวเองทำไม่ได้ก็เพราะวาดเล่นกับตามวิธีของแม่เล็กกันมาตลอด น้องภูมิก็เลยไม่เคยวาดอะไรได้เป็นรูปเป็นร่างเลย ในขณะที่ลูกเพื่อนเล็กคนหนึ่งวาดเป็นรูปเป็นร่างได้ตั้งแต่ 2 ขวบ (คนนี้มหัศจรรย์มาก ปัจจุบัน 3 ขวบนิดๆ เขียนตัวอักษรได้แล้ว)

จนกระทั่งเมื่อวาน เราหยิบสีมาเขียนเล่นกัน น้องภูมิก็วาดรูปวงกลม ขีดๆ เขี่ยๆ แล้วก็พึมพำๆ ว่าแว่นตา เล็กก็พอดูรู้ว่าเป็นหน้าก็เลยถามว่าลูกวาดหน้าใคร น้องภูมิบอก ปาป๊า!

โอ้วๆ.ๆ.. ไม่แน่ใจว่ามั่วป่าว เลยให้ลองอีก 2-3 ครั้ง ก็วาดได้อีก สำหรับเล็กแล้ว ดีใจยิ่งกว่าตอนลูกนับเลขหรือบอกอึ ได้ซะอีก 555+

About these ads